50%

Isa sa mga responsibilidad ng mga magulang ay ang pag-aralin ang kanilang mga anak. Parang sa mga anak, obligado din sila na mag-aral ng mabuti kapalit ng mga sakripisyo sa kanila ng mga magulang nila. Ang hindi ko lang maisip ay kung bakit kelangan magkaroon ng mataas na expectation ang mga magulang para sa anak nila. Oo, gusto lang nilang maging “da best” ang anak nila kung ikukumpara sa ibang bata, pero diba minsan nagiging unfair na rin sa side nung bata?

Nag-aaral naman ako ng mabuti. Hindi naman ako bobo at babagsakin. Hindi rin akong yung masasabing commoner lang sa school kase meron din naman akong org na pinamumunuan. Kumbaga, konting pasikat lang ang kaya kong gawin. Eh hindi iyon ang gusto ng mommy ko. Pasado ang mga grades ko, pero kulang pa rin yun sa kanya..bakit? Kasea ang gusto nya, sooobbrraanngg taas dapat ng mga grades ko. Eh ang hirap naman yata nun kase graduating ako, at meron pa kong thesis. Nadismaya sya nung hidni na kasing tatatas nung dati yung grades ko.. Tingin nya,  pinapabayaan ko daw. Sos naman, parang hindi sya dumaan sa pagka estudyante eh!

Hindi din madaling maging estudyante. Hindi din madaling manghingi sa mga magulang. Alam ko, nahihirapan sila, pero sana naman, naiintindihan din nila ako kahit papano. Kulang-kulang isang taon na lang naman hihintayin nya para sarili nya na lang yung isipin nya…

bakit ako naghihimutok ngayon? Isipin mo, tourism ang course ko, may mga gala yan kung saan-saan.. Tapos syempre pamasahe mo pa sa school araw-araw tsaka pang lunch mo.. diba ang hirap kung kasing laki nung nasa title yung ibabawas sa allowance mo?! demmet.. kelangan ko na yata ng sugar daddy..

sigh..sigh..

friendship?

Merong mga bagay na kahit anong pilit mong ayusin, kahit todong effort na ang gawin mo, hinding hindi mo na talaga maaayos pa.

Kahit ang halos apat na taong pagkakaibigan, pwedeng pwedeng mawala lang sa isang iglap. kung merong hindi nakikipag cooperate para maayos yung gusto na nangyari.

Kahit ilang iyak pa ang gawin ko, wala na talagang mangyayari.. Hindi ko lang inaasahan na isa sya sa mga taong makakapagbigay sakin ng sama ng loob..

Walang utang na loob…  yan ng paikot-ikot sa utak ko ngayon.. Sa lahat ng efforts na ginawa ko para sa kanya, hindi man lang ba nya na-appreciate lahat ng yon.. Kung sakali man, bakit kelangang ito pa yung iganti nya o ipakita nya sakin..

Nakakasama talaga ng loob.. Nasayang yung halos apat na taon naming samahan.. Sayang.. pero Goodbye na..

Tama na yung mga efforts na ginawa ko..

ayoko na din…

“R”

Matagal-tagal na rin tayong nagkakasama sa school. Kung minsan, sa inuman, sa lakwatsahan, at sa kung anoa-nong kulitan. Nung nag-away kami ng bestfriend ko, isa ka sa mga tumulong para magkabati kami. Pinilit kong mapalapit sa’yo kase crush kita noon, at tsaka gusto kong kasama ang mga kagaya mong tao. Hanggang sa naging close na nga tayo.

Kilala mo na ko, kilala na din kita. Minsan kahit naughty yung pinag-uusapan, go lang (pero walang malisya?).  Napag-usapan natin yung tungkol sa mga nakaraan natin, first kiss, first crush, yung gustong gawin pag nakagraduate, at kung ano-ano pa. Pero habang nagtatagal, yung pagka-crush ko sa’yo ay nawala na. Parang noon, crush na crush kita,  ngayon, mas kuntento ako kung magiging kaibigan na lang kita. Kahit pa dumating na point na gustong-gusto kong ako na mauna magtapat, pero buti na lang, napigilan ko yung sarili ko..  Minsan nabanggit din sakin ni Violet na plano mong magtapat na sakin.. Pero buti na lang hindi mo tinuloy..  Kilala mo na nga talaga ako. Nakikita mo na rin siguro ang mangyayari kapag naging tayo–Hindi magiging successful.. Kase alam mo rin na ang lalaking gusto ko, ay yung kaya akong kontrolin, at kaya akong patiklupin sa isang salita lang.. Yung lalaking titingalain ko, at irerespeto ko.. Nakita mo na kung ano ako sa mga kabigan ko diba?.. Pero still, friends pa ri tayo, “R”. ANd oh, inuman after prelims ah.. Ikaw taya.

tatlong buwan

Parang kelan lang, kakaenrol ko pa lang tapos kakakilala sa mga bagong prof. Hindi pa nga ako familiar sa mukha ng iba eh tapos biglang pagtingin ko sa calendar, 3 months na lang pala matatapos na ang sem. Totoo nga yung palaging sinasabi ng prof ko sa research na kapag first sem eh hindi mo na mamamalayan na matatapos na pala.. Parang sa isang iglap, second sem na and oh, OJT.

Habang nagdaan ang bawat araw, lalo akong na eexcite.. Ito yung feeling na mas grabe pa nung naramdaman ko nung 4th year high school ako. Ito yung feeling na kakaiba kase, magbabagong landas na  ko, ilang buwan na lang. Parang na eenjoy ko bawat hirap na pinagdadaanan ko ngayon kase pasaaan din at matatapos lang din yon ng hind ko namamalayan. Oh well, 18 units lang ako ngayong semester at sa susunod ay 9 units na lang kasama na OJT hakhakkkk!!

Pero sana bago ako ma excite ng todo, isipin ko din na tatlong buwan na lang din, deadline na nung ‘nyetang thesis na yun. hayss.. Naiimagine ko na ang mangyayari sakin sa loob ng tatlong buwan.. Sigurado, may luha nanamang aagos..

uh, Hello?

Nagbo-blog ulit ako..

Pero hindi ko alam kung anong ilalagay ko dito..

Bago ako gumawa ng panibagong account dito sa wordpress, ang dami-dami kong gustong i-blog na kadalasan puro ka-emo-han..

Oh well, ngayon wala na ko sa mood mag blog, so pano na to? Panindigan ko na lang? K.

Uh, Hello! *sigh*